İNŞAAT MÜHENDİSLİĞİ

Bu dersin amacı, öğretmen adaylarına eğitim ve psikoloji ilişkisini kavratarak, psikolojik bulguların eğitim ortamlarına nasıl entegre edileceğini göstermektir. Bireylerin bebeklikten ergenliğe kadar geçirdikleri fiziksel, bilişsel, kişilik ve ahlak gelişimi süreçleri detaylıca incelenerek, öğretmen adaylarının gelişimsel farklılıklara uygun öğretim stratejileri geliştirmeleri hedeflenmektedir. Ayrıca, öğrenme kuramları ve öğrenmeyi etkileyen faktörler analiz edilerek, sınıf içi motivasyonun sağlanması ve etkili öğrenme ortamlarının tasarlanması amaçlanmaktadır.

Bu ders, öğretmen adaylarına eğitim süreçlerini psikolojik bir perspektifle değerlendirme becerisi kazandırmayı amaçlayan kapsamlı bir içerik sunar. Dersin ilk bölümünde eğitim ve psikoloji arasındaki güçlü ilişki incelenerek eğitim psikolojisinin temel uğraş alanları ve araştırma yöntemleri açıklanır. Bireyin gelişimi bağlamında; büyüme, olgunlaşma, hazırbulunuşluk ve kritik dönem gibi gelişimin temel kavramları tartışılır. Kalıtım ve çevrenin gelişime etkileri analiz edilerek, gelişimin temel ilkeleri ortaya konur. Öğrencilerin fiziksel ve psikomotor gelişim süreçleri doğum öncesinden ergenlik sonuna kadar detaylı bir şekilde incelenir. Jean Piaget ve Lev Vygotsky'nin kuramları çerçevesinde çocukların ve ergenlerin bilişsel gelişim aşamaları, şema, özümseme ve uyumsama gibi kavramlarla açıklanır. Erik Erikson'un psikososyal gelişim kuramı temel alınarak kişilik gelişimindeki krizler ve kimlik arayışı süreçleri değerlendirilir. Lawrence Kohlberg ve Piaget'nin yaklaşımlarıyla ahlak gelişimi evreleri tartışılarak, öğrencilerin ahlaki muhakeme becerilerinin nasıl destekleneceği üzerinde durulur. Ayrıca dil gelişimi evreleri ve zeka kuramları, özellikle Howard Gardner'ın Çoklu Zeka Kuramı bağlamında ele alınarak sınıftaki bireysel farklılıklara dikkat çekilir. Dersin ikinci ana bölümünde öğrenme psikolojisine geçiş yapılarak öğrenmenin doğası, biyolojik temelleri ve öğrenmeyi etkileyen faktörler incelenir. İvan Pavlov'un klasik koşullanması ve B.F. Skinner'ın edimsel koşullanması başta olmak üzere davranışçı öğrenme kuramları ve bu kuramların sınıf içi uygulamaları (pekiştirme, ceza, sönme) detaylandırılır. Albert Bandura'nın sosyal bilişsel öğrenme kuramı ile gözlem yoluyla öğrenme, model alma ve öz-yeterlilik kavramları açıklanır. Gestalt kuramı ve algı yasaları incelenerek öğrenmede bütünlüğün önemi vurgulanır. Bilgiyi işleme modeli çerçevesinde belleğin yapısı (duyusal kayıt, kısa süreli bellek, uzun süreli bellek) ve bilgiyi geri çağırma süreçleri analiz edilir. Yapılandırmacı öğrenme yaklaşımı ile öğrencilerin bilgiyi nasıl aktif olarak inşa ettikleri tartışılır. Son olarak, eğitimde motivasyon kavramı, içsel ve dışsal motivasyon kaynakları ile öğrencilerin derse katılımını artıracak sınıf içi öğretim ve yönetim stratejileri değerlendirilir.